از اینجا که منم.— Telegram Channel

اندوهی در سینه داریم که با گریه رفع نمی‌شود، با فریاد رفع نمی‌شود، با ساعت‌ها حرف زدن و جمله ساختن رفع نمی‌شود؛ عزیزم، دچار چنان غمی شده‌ایم که با گذر صدها سال هم از بین نمی‌رود.

[برایِ شب‌هایی که طولانی‌تر از همیشه هستن..] @mane_inja

«می‌دانی چه چیز بیشتر از همه مرا رنج می‌دهد؟ این‌که ما واقعا لایق خوشبختی و زندگی راحتی هستیم، اما دائم مجبوریم برای اندکی زندگی بجنگیم و بمیریم.»

[امشبم مثل هر شب دوباره برات گریه کردم...] @mane_inja

اندوه بر تو باد که خانه‌های ما را به اندوه آکندی.

همه‌ی لحظات زندگی‌ام در گریه خلاصه شده است. می‌خوابم، بیدار می‌شوم و بی‌رحم بودنِ زندگی را باور نمی‌کنم. نفس می‌کشم و از نفس کشیدن خودم هم بدم می‌آید. اشک می‌ریزم و فکر می‌کنم چرا، چرا باید همه‌ی زندگ…

ای خاک! با عزیزی که به آغوشت سپرده‌اند مهربان باش که در این زندگی نامهربانی بسیار دیده است.

و فهمیدم آدم می‌تواند هرگز کسی را ندیده باشد و نشناسد، اما با اندوه و زخم او، قلبش هزاران تکه بشود.

«زن‌ها همچون هنر و ادبیات‌اند؛ نزدیک شدن به آن‌ها به اختیار توست، اما رها شدن از آنان نه. یک زن در قلبت چنان خانه می‌کند که هیچ‌گاه نمی‌توانی او را از یاد ببری.»

[نیامدی که ببینی دلم چه پَر می‌زد] @mane_inja